31 Mart 2014 Pazartesi

Üçüncü Göz / Cemil Yüksel


” gerçekten iyi misin ingeborg?
affedebildin mi ?” *
iyiyim
affettim ve tekrar aynası çevrildi yüzüme sevincin
sevmek nasıl bir uyumdur bildim güneşle 
yaralar ve izlerden kurulmuş olsa da
dolup taşan bir çocuklukla değiyor her yerime 

iz iyileşmenin en doğurgan manzarası
durmadan yenilenmenin tüm zamanları
ellerin tırnak uçların ve avucunda
bir açılıp bir kapanıyor kök uçları

ah adın güzelin ve sesin derinliği
bir kez daha dikiliyor her kanat çırpmada
koca bir denizin parçalanmış gövdesi
anlıyor eksiğin aşk için tırmanışını
anlıyor da kelimedeki sığın korkuyu
bile bile ediyor şimdinin omuzlarında
gürleyip taçlanan bir ışıltıyı

iyiyim, biliyorsun
sözcüklerin yüzleri görünce güneşi
canlılıkla bir uzayıp bir kısalıyor boyları.

*Birhan Keskin şiirinden