24 Mayıs 2015 Pazar

Hodri Meydan / Cemil Yüksel


varoluşun umarsız hali -hal bile değil- ve 
sebep aramalarda kaybolan mükemmel an 
aşk düşer, sonsuz bir doğum ânıdır dünya
sınırlı olmanın da en derine inişi
hafifçe çizer alnını meydanın.

meydan görünür kılmak genişliği
meydan çağıran sesin cılızı
yatağın şeklindeki tutunma.
bir varlık yazmadadır bu hayali.

hayal boyuna koparmaktadır ipliğini
ol anı görmeye yetişmez tığ atışı
olmaya takılır kalır her yazıda…
ey gözleri perdeleyen incelik
seni kaba otlarla yakmaktan geliyor atların toynağı
seni gürültünün pasıyla sildiği oluyor bir çocuk
koca koca ağaçları deviren şimşek de kim
sirenleri boyuna dolduran bu yolculukta

meydandır hepsinin tanığı
çıplak engin ve düzde
koca bir heykel dikilip durur alnına
erkeklik soyun yükseltisi
kabul görmez boşluğu almış.
ki her meydan dişidir
süslenir püslenir çorakla.