Fesih / Cemil Yüksel


elimden geleni yaptım zuhal olmadı
yüzüne dahi bakmadım ilaçların, tutmadım kitapları
yanılırım dedim, bakarım da kalırım diye ters ettim
kadınlardan duymayı sevdiğim küfürlerle acıttım 
derimin en ince yerlerini
zuhal kimselere açmadım kapıları
anahtarları attım çıkamamaya koydum kendimi
yine olmadı zuhal yine olmadı
bir askı ipiyle doladım evin içini 
kurulandı yıkadım kurulandı yıkadım
ütüledim buruştu ütüledim buruştu
ellerim sandalye taşımaktan yoruldu zuhal
kahve fincanlarını açıp kapamaktan sehpalar eskidi
cımbızınla çekiyorum fazla kalmış kemikleri
saç lastiğinle tutturuyorum kasları
bir çöp torbası halinde çıkarılacağız tüm evlerden

yüzüklere giremedim, çiçekler yalanlayamadı
bir evlilik atığı dolan çöp evlerden taşamadım zuhal.