Tuz / Cemil YÜKSEL

bir an gelir denizin tuzu yarana değer, orada olman gerektir
çalan zil hediyesiyle gelmiştir bilemezdin kapının nereye açılacağını
her şeyin özenle sahtesinin yapıldığı bir çağda tuz konuşur 
üstelik her yerde konuşur, dilediği gibi delice, bilge ve sarhoş
döve döve nehirlerde kirli siyahlığı ve açık bir diz yarasından 
sızlatarak, ince ince örer iyileşmeyi ışığıyla
dünya dillerine ait tüm "biliyorum" sözcüklerine 

her sabah keskin kesikler atar üstelik
geride kalmış tüm harfleri öğütür sadece yangının boşluğunda
gözyaşlarından eriyerek dağılır kadın ver erkek yüzlerinden
güzelliğe doğru seyrelir insan derisinden her çabadan sonra

ihtiyaçlara aşk deniyor pazar pazar dolanıp alınacaklar sanki

eksiklik tüm önceliği hep cazgırlıkla alıyor varsa yoksa kendisi
düşük yapmış bir gebe gibi durmadan kanıyor uzun listelerde
bir de korkuyla çekilmiş perdeler şehrin bütün küçük evleri
bilmiyorlar sunağından içilen suyu dirilten gökyüzünü
bilmiyorlar elinden alınmış oyuncaklar tarafından bulunmayı
ve bilmiyorlar bilmediklerini,  kanıyorlar paslı kelimelere
leylekler mi, martılar mı kumrular mı olduklarını

bilse de bazıları unutuyor zamk gibi hemencecik
halbuki unutmak ziyan, hatırlamak eve dönüşün bahçesi

kayalara gizlenmiş tuz bizim gövdemizin bir uzağı
bir uzağı da sağaltmak her türlü kandan sonrasını

vakti geldiğinde iyileşmeye açılan deli yoncalar

bizim besinimizdir güneşin her yerde çalışarak sunduğu

biz de ondan aldıklarımızla sessizce onaylarız

her şeyin en başından bir döngüye koyulduğunu

İyileşti / Cemil YÜKSEL

durup engince bakılan denizler gibi tam karşımda

bir kez olsun biri nasılsın diye sormadı,

denizler her gün yanıt verirdi buna ben de yanıt verdim

izlemedi boşluğu bir kez olsun, oluşturduğu halkaları

bakarken bile düşünce dalgalarında unutuldu

 

biri kalkıp mavi gözlü bir sevgilim olsun demişti sadece

biri de bir kez olsun sonsuzca getirmedi dikkatini denizlere

aslı verilmemişti, bekledi sadece dikkati,

aç gözlülük mutlak bulur kendi besinini

 

kayba uğramak işte her şey kayboldu ölümün bahçesinde

bir kez olsun yitirilmedi başka evlerden sinmiş küflü alışkanlık

durmadan bir kaşıntı halinde dolandı deride üreyen arzu

korkudan kaçarken dahi tüm evleri ateşe veren kundakçı

kül etti her şeyi ve böylece atların ayakları kurtuldu yarışlardan

 

bir şarkı gibi sabah uyanmaları durmadan kendini hatırlattı

kırların göğsünde vakti geldiğinde gürleyen bahar yeşilliğini

tüm kapıların önünde dünyanın yeniden kurulduğu o yerden

gelişigüzel tüm kelimeleri bırakarak bir kez ve sadece biri...

üç kere dikkatle nasılsın diye sordu, kim ki? 

anladım iyileşmenin sabrını

kimse kullanmazken yara bandı, tentürdiyot ve yakınlığı

sade iyileşti.

Masal / Cemil Yüksel

seni o masalda tanrısız öpmüştüm

tutmuştum ellerini dağların oluşlarıyla

bazen dik hırçın, denize doğru serin ve arkadaş

yağmur da başlamıştı ansızın dudaklarımızdan

seni o masalda kahramansız sevmiştim

ilkin üzüntünün tüm askılarını kaldırmak için

 yüzünün çekmecelerinden

hüznün eğik köprüsünü ateşe verdim

gözlerinden aşağıya uzanan kalp ipini

bir atımla saldım en yukarılara

seni o masalda ejderhasız sevmiştim

susmak en güzel ülkemizdi güneşe karşı

öyle billur öyle açmış çiçekler gibi

 yaprakları yön bulan bir ışık koşucusu

duvarları birden aşan tüm korkularla

seni o masalda 

saçları kısa bir Rapunzel gibi sevmiştim

inanılması güç bir hatırlamakla dolu 

her türlü güzelliği masal soyundan

ters ve düz edilse dahi gittiği-gitmediği

 tüm yolu hatırlayan 

seni ekmeksiz bir Hansel gibi sevmiştim

sonları en başta yaşamak gibi bir şeydi

bir varmış bir yokmuş

Duymak / Cemil YÜKSEL

 

                                           E' için.

hayır suçlamıyorum seni, dinlersen

bulacaksın sözcükten daha önce dile geleni

sessizliğin olgun bir tay gibi duran canlılığını

yukarılara çıkan suyun dağları nasıl kullandığını

ve aşkın sürekli nasıl oyunlar bulduğunu yeryüzüne

duymak ilahi bir durgunlukla inşa edilmiştir

boşluk ve belirsizlik tarafından hazırlanır

ağaçlar sarılı olduğumuz ıssızlığı hatırlatmak içindir

aslen unutmak bir duyma rahatsızlığıdır

kimi seslenmenin içine ekşi niyetler konur ve dünya

çiğ kokunun yayıldığı bir gürültü ile doldurulur, alışamam

dümdüz yükselen otların içinde sımsıcak

güneşin büyük boşluklarla doldurduğu bozkır

kalbimi serinletircesine keskin ve pür dikkat

gözlerim hiç alışmadı senin çıplaklığına

ova, vadi ve ormanlardan karışarak sularına 

fesleğen ve reyhandan öğrendim tüm gelgitlerin sesini

milyonlarca yağmurun kendini susması için

kaldım yüzünde ağlamadığın acıları toplayarak

tohumları saçılmış kurak bir kıskançlık tarlasında

kaybetmenin her adım başı diktiği korkuluklarla

sonsuz bir izleme için konmuş bir sandalyede

bir vakit kapıldım seslerin kurduğu sözlü dünyaya

kalbim nasıl olduysa kaldı ferah ve pür dikkat

ve tutuldu engin çarpıntısına yükselmenin

tuz ve su neyse denizler için

senin en sert görünüşün

sessizlikle dolu bir korku mimarı

bembeyaz kemikler gibi koruyor toprağın altını.

Tercih / Cemil YÜKSEL

bu dünyada en güzel ben terk ederim

sövgüyü, kıskançlığı ve kötü konuşmayı
bakıldıkça alınıp koyulurum dip kenarlara
görünmezlik taşının üstüne işlenir gibi

her sabah kirlerden temizlenmiş elleri olur
omzuna değmek için hazırlanan sevincin
güneşi sırtlamış gelmiş sanki konuşmasıyla

bu dünyada en güzel ben terk ederim

boş hayalleri, tekrarı ve ölçüsüz yakınlığı
varmak için onun ayak uçlarına
bazen yerlerde sürünerek bazen dimdik bir gövdeyle
onu hatırlarım, durmadan hatırlarım
dolaşırken her yönden ona gidildiğini

bu dünyada en güzel ben terk ederim
lakırdıları, oyunları ve boş evleri
puşt bir kelimenin sırtıma dikişlendiği bir kapıdan
upuzun bir nehrin dağınık çizgilerini aşarak
en ışıltılı yüzünden açılmaya doğru terk ederim

ne var ne yoksa kendim sanılan her şeyi

terk etmenin de bir dönüş olduğunu şiirden öğrendim

ilk ayrılıktan bu yana sarmaşıklar gibi uzaklaşan

kavuşmak bizzat ayaklarını hissettiğin yerde işte 

durmadan köklerinden bağırıyor karanlığın

uzaklaşmak buluşmadır güneşin çağırdığı

bu dünyada en güzel ben terk ederim

oyalanmayı, durulacak yerde durmamayı

harekete geçilecek yerde ise ataleti

dolanıp gelmenin her türlü hülyasını terk ettim. 

buradayım. çay sıcak ve ateş hala yanıyor.

Hediye / Cemil Yüksel

bu dünyada en güzel ben terk edilirim

sessizliğe, yalnızlığa ve akşam üstlerine

dosdoğru ve birden

boşluğun unutulmuş genişliğine fırlatılırım

yüzümde kağıtlardan sıyrılmış bularak her tanımı

kaldırılıp yerden bırakılırım ağırlığı yoklanmış taşlar gibi

ne denizde sektirmek için

ne de bulanık camları düşürmek uğruna

ayrıntıları eskimiş anılar gibi

çocuk sesleriyle dolu parklarda unutulurum

kimsenin duymadığı bir sessizliği çalışırım

sabahtan akşama dağıtırım bu hediyeyi

bu dünyaya en güzel ben terk edilirim

yeşile rüzgara kökleri dışarı taşana doğru

güneşin ve toprağın elinde açan bir tomurcuğun

geceye doğru taşan köklerinden

kapanmaya bir yer bulurum hep engin.

kıvrılan yastığından düşer boynun 

bulutun sessizliği gibi bir şey bu

duruşundan duyulur sesin usul usul
söyledikçe buluşturur tüm sesleri parmak uçların  

bu dünü binlerce kez yaşadım

yüzüme yerleşmiş binlerce gözle seni durmadan tanıdım

bu yeryüzüne işte ona ne güzel terk edildim, bilemezsin

olmaya mayalanan sütlerin tazeliğiyle.

O Kendini Çağırınca / Cemil Yüksel

O KENDİNİ ÇAĞIRINCA 

https://www.idefix.com/Kitap/O-Kendini-Cagirinca/Edebiyat/Siir/Turk-Siiri/urunno=0001835867001

https://www.dr.com.tr/Kitap/O-Kendini-Cagirinca/Edebiyat/Siir/Turk-Siiri/urunno=0001835867001

Satış linki;

https://l24.im/gVK8L

 — Cemil Yüksel ile birlikte.

sen her şeyi camdan seçiyorsun Nuri
elindeki kesiklerin hikayesi bu
sesini bulmuş bir diş gıcırtısı rüyanda
yukarıdan bırakılmış bir misket ne kadar kırılırsa
kendine doğru yuvarlanmak geçmek bilmiyor 
Nuri oluk oluk beyazlar seni seçiyor

Düş Birliği / Cemil Yüksel

sen hep sürgüne doğru gitmemi isteyen ayaklarımı çağırdın

ellerime bakıp buldukların savaş yıkıntısı delik deşik bomboş

acıyı düşen bir çocuk gibi kucaklar kaldırırsın ey merhamet

kara lastiklerinde yolculukları biriktirmiş eski bir bisiklet Eskişehir'de

bağlı uzun zamandır yağmur pas ve beklemekten kovulmamış

o bisikleti hatırlamayı söz vermiştin her durduğunda

ne diye gelmiştik biz bunca yolu hangi nedenin kışıydı bu

numarası verilip sıralardan kovulmuş gibi yapayalnızdık

"görüyorsun gündüzler yaşamak, geceler pişman olmak için"

bahçeleri ne kısa sevdik çiçekleri hoplatan sevinçlerden korkarak

kıvrılan ne varsa kağıt kesiği hınçla trenlere zorla bindirilmiş

biliyoruz ki geçmiyor hemen gülün parlatan iğnesinden akan ısırık

kendini açmaya yol bulmuş dudakların bir tayı hazırlıyor toprağa

biliyoruz işte taşıdığını ellerin bile bile kök tutmaz bayrağını

"hayat öylece sızıp kaldığımız bir yatak" işte çıplak ve ütüsüz

uyandım seni bildim közleri üfler gibi dağınıklıklardan

parlak neşen vardı karanlığında katılmaya istekli gürültü

düş birliği tarafından yakalanmış fotoğraflara asılı

sırtından vurulmak için açılan çıplaklık düşen yaprak sessizliği

tam şuramıza doğru çıkıyorum mırıltılarla bu şarkı en sevdiğin

susamadım acıkmadım dediğinde de bildim gövdende kurulan hazırlığı

batıyor artık yutkundukça sevgisi pürüzlü bir ağaç gövdesi gibi

hatırla bir bağı dolduran nedir üzümleri ve ılıklığın huzuruyla

konuşur su süt ve beyaz dökülür üstüne kullanarak ağzını

ağzın diyorum en ilkel mağarası konuştuklarının

iniltilerini taşıyor fısıltılarla sözcüklerin arasından

farkındasın.

Birisi Var / Cemil Yüksel

gözlerini yeniden bulmuş gibiyiz içimizde

daha yaşını yeni almış bir çocuk gibi

ayağa kalkmayı deneyerek güç alan

ve durmakla öğrenmiş yürümekteki sevinci

ışığını yeniden bulmuş gibi hareketlerin

incecik duruyor eriyen bir mumum etrafında

acıyı buluyoruz koyu derinliği nice yarada 

ütülere yapışan etleri ayırırcasına kemiğe kadar

uzun bir iyileşmeyle üfler bilgisini ruhumuza 

ve sonra beklemediğin bir anda getirir

iki çocuk karşılaştığında parlayan güneşi

bazı şeyler, o şeylerin içinde her şeydir 

haldir, kelimesi bulunmamıştır daha 

bir şair bunu dener, durmadan yeni bir örgü

kelime ve anlamı ilmekleyerek iki ters bir düz

şaşırmanın gözlerini yeniden bulmak için içimizde

O gözlerle göründüğünde tanırız

apaçık, parlak ve naif şimdiyi

yumuşak bir beyazlığa dolarız annelerden

doğmak gibi yayılır bir sütün ılıklığı.

gözlerden açılmaya konmuş çiçekler gibiyiz

en uzun denizlere ve ufka bakmaya doğru

karşılarız kendimizi tam burada olmaya. 

8 / Cemil Yüksel

bunların hepsini sen planladın değil mi?

bu yağmuru yağdırıp, bulutları çizdin koyu koyu

aramıza bir soğukluğu aldın koydun çok hızlıca

tek dokunuşla bira şişesinin kendini kırması gibi

bir yanıt ararken, tesadüf zihnin kaplıca suları
karşılıyor dünyaya çıktığı kaynağı.

sağanakta şemsiye altında üç kişi 

ıslanmak sadece bir kişi için imkansız

bazen sıtmalar tutar gibi olunur

bazen bazı duvar diplerini ısıtan küçük bir ilgidir

tramvaylarda birbirini özenle dinleyen

olgun çocuklar gibi

alıp yerleştirdin hemen ön koltuğa

giyinip çıkmış gibi kendine doğru yakınlığı

gözlerinden, kalbinden, dudaklarından çıkardın

kapkara ve kırmızı öpücüklerle iç yüzünü

bunların hepsini sen planladın değil mi?

bahar uzanmış gibi kollarından

sulara vapurlar gibi Kadıköy Karaköy arası

upuzun sekiz saat ıslanmış sessizlikten.

bölüp başlamak ortasından geceyi

küçülen bir hayal gibi tadıyoruz 
iki kulağın duymak için eğildiği dikkati.

kelimeleri dışarıda bırakan kabul

neşe katarak büyütüyor çiçeklerini

inanmıyorum buna, sen planladın değil mi?

Bir Rüzgar Bir Dalga / Cemil Yüksel

kalınabilir, yarısı sulara gömülü gövdesiyle
bir deniz kıyısında, yarı ıslak yarı kuru bir canlı gibi.

bilmek istedikçe, dipleri eşeleyen huzursuzluk ve

her imdat daha bir aşağıya çeken

suları izle, sular gibi hatırla bırakmayı
bir rüzgar bir dalga ansızın gelip alacağı tutar.

Nilüfer / Cemil Yüksel

anlayış bulduğun güzel çiçek.

çamurlar içinde yüksel

ışığa ve kuvvete 
rengarenk buluştur bizi

hem derinde hem sığda

köklendir bizi...

Bir / Cemil Yüksel

görünmez seslerdir başlar yaban

sessizlik dolar avuç içi ağırlığıyla

saçların ayrılık bağı üzümlerle bir

başakları sarartan güneşin bakışı

güneş görür, güneş gözle bir

yanmakla uzar o keskin kokusu sarının

yanmak azaltır aşkın acıyı

siyah duman leke cayır cayır hepsi bir

cehennem kayar bir yumurta gibi içinden

kim gelir oturursa üstüne sıcak

derviş hırkası gibi üstünde serinlik

yayılır etrafa gül ve diken

konuşması bir.

Belimin Altına Güzelleme / Cemil Yüksel

birileri merak ediyordur

 –ettikleri muhakkak- diye söylüyorum

belimin altında ne var

çiğdem çiçeği yumrulu mavi otsu

ilkbahar ve sonbahar da açar

kekik ve çürümüş et kokusu

uzay mimarisi yer çekimsiz bir dünya var

belimin altında

korkunun tutkuyla ağzıma dilini daldırması var

her türlü kibrin yargılamanın çaresizliği

belimin azcık daha altında

duvarlara astığınız resimler, boş bakışlar

köprü üstünde kaptığınız atlara binememeniz var

daha da merak ediyorsanız

ibneler, çirkin orospular, baldırlı travestiler

üç beş kadın da var ayrı ayrı hepsi yatakta

sonra hepsinin aynı yatakta olması var

dünyanın tüm kadınları ne büyük yatak

-içlenme sesi-

incinmişliğin kır çiçekleriyle ezilmiş yüzün var

güzel kardeşim belimin azcık biraz daha altında

yalanlar, senin yılanların, söz vermeyi kusmuşluğun

senin çaresizliğin var

denize girmiş çocukların sevinci var ahanda

sudan çıkmak istemeyen çocukla

yıkanmak istemeyen çocuğun aynı isteği var

hırlayan köpek yüzleri, sokağın tam ortası da var

lambalardan güneş yapma imdadı

kahkahanın alay küpü, otoyol var vızır vızır

sikindirik bisikletler, kırılmış birkaç bira şişesi var

güzel alkoller en tadında

bir kadında başka kadınları öpmek var

ah biliyordumlar, bilmez miyimler, bilmiştimler var

hissediyorumlar enerjimler gelmiştiler

santral işte bunlar belimin az biraz daha altında

belimin altında ne var biliyor musun

ah be güzel kardeşim

az biraz daha altında s*k var.

An / Cemil Yüksel

ey sevgimin genişleyen damarı

kanı ve suları taşıyan rahat gövde

yeşili maviyi gün boyu gezdirip

kırmızı ve siyahı karşılayan dönüş

parlak yıldız, canlılığın besleyici varlığı

ellerim ve içimde nasılsa bulurum

çiçeklerin rüzgarla bulduğu neşeyi

sıcaklığını bulmuş kayalardan akan suyu,

bulurum hülyası açık bırakılan pencerelerde

kedilerin el hareketlerinden ördüğü sığınağı

kuşların uçuşlarına dolanarak aktarılan döngü

küçük balıkların akıntıdaki hep birdenliğini

yolcuları yolları uzun solukları

tozun ağzı ağırlaştıran kurumayı

bulurum nicedir gözlerimin içlerinde

birike birike kendine renkler ışıyan sevinci

alırım her türlü bakışında ağaçların

gökten beslenerek doyurulma ululuğunu

ey anın mekanında huşu bulmuş görüntüm

kulpu kırık kapıları zorlanarak açılmış kenar çığlıkları

sana basit ve zoru inatla gösterenden değilsin

kelimeleri bulup çıkarmayı huy edinmiş aklın değilsin

bulunmaz sadece maddeyi bağıran işaretler

uzun bir sessizliği kaplamış üstünde ne varsa

duymamış mıdır ağzı açılarak büyüyen yanardağ

üfleyecek büyük yangına

bir gün tüm "benim" ve "seninleri"....

Kuş / Cemil Yüksel

sana baktım. bulutları durmadan kırpılan bir gök gibi

kızıla siyaha uzamamaya kaçan her şeyle hep böyle

her kılıç kınını keser önce ilk yarayı orda tanır

ben bahçe diyorum derlenmiş toplanmış her yeşile

kenar köşe demeden harcadım uzamış ellerimi

sana baktım. devrilmiş buldular, öyle sandılar

insanın kulağı kısık, görmesi yumru

her sözcüğün ağzı küçültülmüş çocukluktan

ne güzel ilgisi var durmadan o sıcacık öpücüklerin

sana baktım adınla, büyük bir sessizlik duyuldu

bırakılmaya konduğu söyleyecekler

konmuş, gür, alışık sesinde bir kuşa baktım

Bay A / Cemil Yüksel

bay a da beslenirdi bir kurşun

yuvarlak ve kenarlı konuşur

sözcükle ateşlenir ve rujla köklenir açılırdı

her gün bir kaç cinayet mahaldi

parlardı sızıntı halinde bir musluktan

kalbinde bay a nın bir kurşun

öfkeyle bulurdu evlerin ta içini  

cam kırılır gökler gibi sevinçlenirdi

yaşadığını duyardı her türlü gürültüde

bardaklar elinden gözyaşları gibi kayardı

bir kez ıslak bir şefkate basarak doğrulamamıştı

bay a da beslenirdi bir kurşun

beslenir geçerdi sadece

ilgisini verir ne zaman bir kadın görse

bay a kadınlarla dolu yoksullukla boşalırdı

suçları dinmez bir sıtma tutardı

bir sıçrama tahtası gövdesi pirelerle dolu

akan her şeye doğru bay a yorulurdu

bir kurşun beslerdi kalbinde bay a

bir kurşun minik ağzıyla

kan yayardı dünyanın günterine

bay a kurşun asker, kurşun kalemdi.

bitmeyen kemirgeni eksik hayvanın.

ölü kuşlar gibi kaldırıldıkça düşerdi 

yine de beslerdi o tek atımı bay a.