Tohum / Cemil Yüksel


korkunç bir secde halinde
yamuk yumuk bazen sırtüstü uzandığımız her yere düştük
mayıs aylarında patlayan diri gövdesinde papatyaların
cam fincanları kaplayan ölüsü halinde
kendi iplerine takılan kuklalar gibi
yıkarak gövdenin çekmecelerini
bildiğin her yere düşüşümüzü fotoğrafladık
yutuverdik tozunu düşüşümüzün
sabahı ve serinliği bekleyen avcı kuşlar gibi
ağzımız açık kalmış diye uyarılan her türlü dalgınlıktan
gözlerini bir kez dahi kırpmayan hiçliğin o anlık çağrısına dek
düştük uslu ve hırçın mavisine denizlerin
gövdesindeki küçük bir delikten yaşadığını üfleyen balinalarla
ilk adımlarını atan çocukların kendi kendine öğrendiği
yürüyüşümüze sirayet eden o hayali sendeleme
belediye otobüslerinde, metrolarda ve kapılarda
sürüye sürüye getirdiğimiz kendimizi..

gelişememiş bir gebelikten düşürdük
kendi kendimizin ayaklarına basarak.
eşelenmiş bir acıdan düş kura kura çıkarken bulduğumuz
her yere doğru
göğe doğru ve göz hizasından bir gözün içine doğru
her yıla her aya her güne her saate her dakikaya doğru

doğruca bırakan
en güzellerini toplamış gibi
meyvelerin turunçların kokusundan
yerleşmiş avuçlarından
toprağa hazırlayarak en güzel düşüşümüzü
düştük.