22 Aralık 2014 Pazartesi

Kahve / Cemil Yüksel

mavi kahve fincanları
içildikçe artan varlığı keyiflenmenin
sessizliğin büyüyen yeşili
dolmuş gibi her şeye bakınca
bakınca dolmuş gibi suların gelgitleri
gidip gelmeleri kapı aralıklarının
binlerce ayak izinin hiç haberdar olmadan
konmuş bir arada sanki bu yolculuğa
uzunca bir içimin en uzun yolculuğuna
hiçbir bakışın görmediği uzunlukta
varmış gibi sessizce bulunduğu her yerden
bir elinin diğerine göz gezdirdiği
korkmuş sövmüş ve durmadan bakakaldığı
karanlığında örtülen yerlerin durmadan
korunmaya ve içlerinde bulundukça gizlenen
ürkek ürkek bakışması dolmuş boşalmazlığa

bekledikçe artan kahverengi
sonsuzca açılmış ışığın kapıları.