Seni Nasıl Buldumsa / Cemil Yüksel


seni nasıl buldumsa öyle bıraktım
aynanın, kirin ve bütün tanımların karşısında
alışkanlık bahçesinin mideye kadar kesen kokusunda
uzunluğuna doğru ağaçların, sözlerin uzaklığına doğru
uzamış tüm bitkileri öylece sararmış gövdende
yüzündeki dağınıklığa sebep kum fırtınasında
öyle bıraktım nasıl buldumsa değmeden

bir tekrarı çağrıştıran her türlü hatırlanmışlıkta
sezgileri durmadan bir çocuk susturulmasıyla emziren
geceyi ve aşkı dirilten parmak uçlarında
bağıra bağıra kendi sesini kıstıran
bütün kendini çağırmalarda
olanca yenik, olanca umutlu, olanca genişlikte
kanatları daha hiç uçmayla denenmemiş kuşların
tedirgin, seğirten farklı yönlerine doğru
buldum da öyle bıraktım bozmadan uzayan çizgileri

seni binlerce mavi sürahiyle içtim gözlerimden
eksiksiz susamışlıkla kurudum da bitirdim
yaprağın ve zorlukların karşısında
aynı şarkı sözleriyle değiştirdim çağrılışını
demeyi istedim de; biliyorsun bıraktım
gölgeni ve yargıları bir sırtlamış hayallerde.

sorular buldum.
tam yerinde, güzel ağzında
derin alıyordum tam nefesi; çıkageldi.
kocaman balona yaklaşan selamlı bir iğne.

Aralık 2012
Görsel :