ben şairim bebeğim
sarsıcı bir kanım
var
bunu
ben istemedim
bir unutulmazlığa
koyuldum
bazı
yakınlıklarda
istemedim bunu
da
bir alev gibi
tutuştum
en
uzun ayrılıklarda, sönmedim
üstelik o kadar
azdır ki
gerçek
bir istem insanın hayatında
göz çapakları
gibi doluşur
bütünlüğün
resmine
daha
göz açmamışken
vücudum bir
şairin vücudu bebeğim
titrek bir gök
alıcısı ve toprağın çekimi gibi iletken
aynı göğün şimşekleri de var
huzurlu akşam üstleri de
dikkat etmelisin
bir aradalığına bütünlüğün
bir öpüşme baş
dònmeleriyle dalga dalga yayılır
ben şairim
bebeğim
kaybolunmuş tüm
yolların
hangi cehenneme çıktığını bilirim
/bilmek istemezdim/
pazarlıksız cennete çıktığım da olur
denizin üstünde
salınan bir kayık
bazen de fırtına
ortasında yelkenli
tut onu bebeğim
o ancak tutulmakla dönüyor kendine
ve denizin üstünde batmamaya tut onu
ve sonra
uysal avuçlarından bırak sessizliğe
sertlik
ölüm, yumuşaklık esnek
yüzlerin
binlerce görünümünde gördüm
ben şairim bebeğim
kanımda binlerce kez, a/kan kan
sıçrardı suların döngüsünden
an/lımdan aklıma.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder