Makas - Cemil Yüksel

elimin asılı kaldığı bir vakit -tutuldum- 
havanın soluğunu ölçmek için kaldırılmış 
ıslak bir işaret parmağının gösterdiği o kara buluta 
öğrencilerin kullanmak isteyip kullanmadığı 
ve sürekli çekindiğini –tuttum- gör dedim kara tahtada 
o parmağın işaret ettiği gözlere ilişik sonrayı 
inmeden çekime direndiğini –tutup- 
kesik kesik sürekli soluklanmanın 
top top yapılarak duvara çalındığını 
maytap gürültüsü halinde en iyi karnelerden 
tut bir acıdan çıkarılmış eksik kelimeyi 

öperken çıkan seslerin sustuğu
hırsla sıyrılan kıvrımların eğimi
hepsini dinledim 
en dibinde karanlığın çay ve incinmenin 
buharında ağırlaşan tatların maviliğin 
görüntüsüyle saçlarımı durmadan düzelttim 
uzamamaya, aykırısızlığa iyi görünüme 
durmadan ama durmadan avuçlarımın içiyle 
yok sayarak sırtladım o başkaldırıyı 
artık kısa saç kesimlerinden habersiz 
bir berber makasını şaklatır
durmaksızın keser boşluğu