Ben / Ercüment Uçarı


şimdi ellerinizi suluyorum sebebsiz
gök yakutu gözlerinizde bir çizgi kesiyor dünyayı
en güzel kemanların bir yerde sustuğu
bir yeşil bir mavi ellerinizi suluyorum

bir çığlık dumanı üstünde bir ekmeği öper gibi
oyuncak trenlerin tünellere girdiği mavilerce
yeniler bir ferace kendini rüyaların güzelleştirdiği
eski üsküdarlardan hançerlerde

eski üsküdarlardan her şey bir şarkıdır
yeniden söylenen eski gramafonlara
eskimeyen bir ses yıllarla güzelleşen evlerde
kedilerde kuşlarda ya da telgraf direklerinde

çağımızdaki soluğu duyuyorum
eskimiş betiklerden yaşamımıza gelen kokuyu
yeniden yapılan bir dünyada
tam suyun üstünde yepyeni bir gül

şimdi kemanlar çalıyor
davulun soluksuzca yaşayışında büyüyoruz
derken yüzümüzü buluyorum
aynaların tümünü kör eden

mavide damda ve kiremitte
korsan kalyonlarından gelen bir güç eskimiyen
hep eşkiya ışıklarını görüyoruz
nefes nefese dağlarda büyüyen

şimdi gözlerimi tazeliyorum
ağzımda bir fülüt çakı gibi

Papirüs Dergisi